Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Nie chce wychodzić. - Słucham?
Chce wrócić do środka.
Dlaczego?
Mówi, że świat jest zbyt popieprzony.
Ma pani jakieś alergie?
- Nie. - Proszę się nie ruszać.
Nogi szeroko.
Proszę oddychać.
Spokojnie.
Dasz radę, malutki.
I już.
- Świetna robota. - Brawo.
Po wszystkim.
Bardzo dobrze.
- Co się stało? - Zostaje w środku.
- Kto? - Mateo. Nie chce wychodzić.
Tam leżą nożyczki.
Co teraz?
Nie wiem.
Jak będzie jadł?
Pewnie zje mnie.
I ciebie.
BARDO, fałszywa kronika garści prawd
Witamy w pociągu Metro Expo Line.
Końcowa stacja:
centrum Santa Monica.
Następna stacja: Expo Park / Uniwersytet.
Czy to normalne?
Ten dźwięk. Tak powinno być?
Dziękujemy za wybranie Metro.
Bezpieczeństwo jest dla nas najważniejsze.
Pomóż nam pomóc sobie i nie trzymaj pieniędzy na widoku.
…zadzwoń pod nasz numer alarmowy: 888-950-SAFE.
Jeśli coś zobaczysz, dzwoń.
Następna stacja:
La Cienega. Stacja Jeffersona.
Plotka okazała się prawdą.
Po tygodniach napięć między krajami…
Szlag.
…Carlos Soler, prezydent Meksyku
odwiedził Biały Dom i spotkał się z sekretarzem stanu.
Szczegóły nie są znane,
ale nasze źródło w Białym Domu zapewnia,
że rząd zgodził się,
aby Amazon kupił Kalifornię Dolną.
Dobrze słyszeliście.
Międzynarodowa korporacja Amazon
chce kupić
meksykański stan Kalifornia Dolna,
a amerykański rząd to popiera.
Oto co prezydenci Halbrook i Soler powiedzieli
o tym na konferencji.
Granice wyznaczają ludzie.
I to ich potrzeby te granice muszą odzwierciedlać.
Obszar kraju Trzeciego Świata
może stać się wymarzoną częścią Świata Pierwszego.
Prezydent Soler i ja chcemy, by ta historyczna transakcja
była hołdem dla obu naszych krajów.
Ta ekonomiczna integracja jest naszą świadomą decyzją.
Negocjacje zamiast inwazji.
Poprzez referendum obywatele Meksyku zdecydowali…
Czeka na pana.
Ambasador Jones.
Pan Gama.
Zamieszkał pan w zamku?
Nie, wieczorem jest tu uroczystość.
Rząd Meksyku chce, żebym wygłosił mowę.
Dziś jest próba.
Przepraszam, że jechał pan tak daleko.
Żaden kłopot.
Już myślałem, że prezydent Halbrook mianował pana cesarzem Meksyku.
Jeszcze nie.
A to co?
Jak pan wie,
świętujemy 175. rocznicę zakończenia
wojny amerykańsko-meksykańskiej.
„Świętujecie”?
To taki hołd.
To nie była wojna, tylko inwazja.
Armie młodzieńców celujących do siebie z broni.
Tylu ludzi poległo.
U was kilka tysięcy.
U nas dużo więcej. I straciliśmy połowę kraju.
Nie straciliście.
Racja. Po prostu ją sobie wzięliście.
Zapłaciliśmy za nią.
Tak, 15 milionów peso.
Dość już o przeszłości. Herbaty?
Nie, dziękuję.
Od miesięcy staram się o wywiad z prezydentem Halbrookiem.
Nawet obiecałem szefowi sztabu,
że za darmo zaaranżuję trawnik przed Białym Domem.
Chyba będę mógł panu pomóc.
Doprawdy?
Co by pan powiedział na godzinny, ekskluzywny wywiad
z prezydentem w Gabinecie Owalnym?
- Mówi pan poważnie? - Jak najbardziej.
W zamian za przysługę.
Domyślam się.
Prezydent wie, że pana głos
liczy się w Ameryce Łacińskiej.
Od dawna pracujemy nad tą umową.
Dlatego chciałem wywiadu.
Administracji zależy na budowaniu więzi
ze społecznością latynoską, zwłaszcza meksykańską.
Zdobył pan nagrodę Alethea.
Trafi pan do dziennikarskiej pierwszej ligi.
Wie pan, że nie zgodzę się na zmianę przemowy.
- Jeszcze jej pan nie napisał. - Tak.
Więc nie trzeba jej zmieniać.
Po takim wywiadzie wiele drzwi stanie dla pana otworem.
Steven!
Proszę się zastanowić.
Pozwoli pan?
Właśnie tak.
Odprowadzę pana.
A co u rodziny?
U wszystkich w porządku.
Będzie mnie pan musiał oprowadzić.
Przychodziłem tu w dzieciństwie.
Uczył się pan tu?
Nie, słuchaliśmy o Niños Héroes.
Zna pan?
Oczywiście.
Nie, nie wiem, co to.
Pod koniec wojny
grupa młodych kadetów
została tu otoczona przez amerykańskich żołnierzy.
Tak naprawdę ich wyrżnięto.
Ale z czasem narodził się mit.
Jaki?
To jeszcze dzieciaki.
Tak.
Dlatego nazywamy ich bohaterskimi chłopcami.
Rodacy!
Zanim flaga ojczyzny wpadnie w ręce wroga,
zabieram ją ze sobą!
Mit ten znany będzie w całym Meksyku
i na wieki da nam schronienie!
Ja pierdolę.
Ma pan dla mnie tę przemowę?
Tylko Meksykanie potrafią zamienić sromotną klęskę w legendarne zwycięstwo.
- Głowa boli? - Trochę.
Zawsze tak mam po powrocie do Meksyku.
Przez wysokość i brudne powietrze.
Mój tata też tak ma po przyjeździe do stolicy.
Mówi, że Meksyk to nie kraj, ale stan umysłu.
Niezłe. Co u niego?
Dobrze. Siedzi w Oaxace. Rozedma daje mu popalić.
Przykro mi. Pozdrów go.
Jasne. Zatrzymać się przy aptece?
Nie trzeba, Antonio.
Słyszałem, że będzie pan w programie Luisa Valdivii.
Tak. Nie mam ochoty, ale znasz Lucíę.
Kazała mi się zgodzić.
Ale słyszał pan, co mówił o pańskim ostatnim dokumencie?
Luis? Nie słyszałem.
Nic dobrego.
Że jest pan gorszy od Malintzin.
Że gardzi pan dziennikarstwem i kto wie, czym jeszcze.
To był paradokument.
Jeśli nie potrafisz się wygłupiać, nie zasługujesz, żeby brano cię na serio.
Dokumentu nie widziałem.
Ale program tego typka tak
i strasznie mnie wkurzył.
Luis jest na spotkaniu. Zobaczycie się w garderobie.
Gratulacje, maestro.
Witamy z powrotem.
Dzięki.
Kiedy ostatnio tu pan był?
Ponad 30 lat temu.
Naprawdę? Tyle mam lat.
Witamy ponownie. Zapraszam.
Witamy.
Otworzycie?
Witamy ponownie.
Mamy dla was nieprawdopodobną historię.
Nikt nie kiwnął palcem, żeby mu pomóc.
Był jedynym pasażerem na końcowej stacji.
Pieprzeni gringo.
Znalazła go sprzątaczka.
Nasza rodaczka, pani Refugio Domínguez.
Witaj, Refugio.
Udało nam się z nią połączyć.
Mamy przyjemność z nią porozmawiać.
Dziękujemy. Opowiedz, co się stało.
Poszłam posprzątać wagon i zobaczyłam, że nie jest pusty.
Myślałam, że to pijak. Często tak bywa.
Wtedy zobaczyłam na podłodze ryby.
Wszystkie były martwe…
Dalej!
No dalej. Uważajcie!
Tam nie.
Proszę nie wchodzić.
Raz, dwa! Szybciej!
Proszę zaczekać!
Panie Silverio! Przepraszam.
Proszę zaczekać!
Stop!
Nie w tempo!
- Taniu, na prawo! - Przestań pierdolić!
Ciągle z tobą to samo!
Wszyscy na miejsca.
Priscilla, na miejsce. Pięć, sześć, siedem, osiem.
Tędy.
To tu. Zostawiam pana.
- Dziękuję. - Proszę.
Czy ja dobrze widzę?
Cześć, Marto.
Silverio Gama.
Myślałam, że afgańskie miny rozerwały cię na strzępy.
Wciąż w jednym kawałku. Na razie.
- Ile to już? - Lata całe.
Wieki.
- Wybacz. Byłem… - Zajęty. Wiem.
Ale między jednym a drugim dokumentem mógłbyś mnie odwiedzić.
Siadaj.
- W tym wyjdziesz? - Mam zdjąć?
Tak.
Luis starał się, żebyś był zadowolony.
Wysłał mi sześć butelek Prosecco.
Sposób na pogratulowanie ci bez słów.
Nie może przeboleć, że go porzuciłeś.
Nie porzuciłem.
Odszedłem na rok, a ten zmienił się w 20.
Uciekłem od cenzury i zobacz, gdzie teraz jesteśmy.
Ciężko pracowałem, żeby zostać niezależnym dziennikarzem,
potem filmowcem.
Matka do tej pory uważa, że to była najgorsza decyzja w moim życiu.
Luis też mógł odejść.
Nikt go nie zmuszał.
Skrytykował kiedyś nieudolność prezydenta
i jego kliki.
Sam szef stacji
zadzwonił do niego na wizji.
Niemal powiesił go za jaja.
To cud, że wciąż ma swój program.
Tu nie ma bohaterów.
Wszyscy kładą uszy po sobie.
Boimy się stracić to, co mamy.
Tania?
Co?
Tania Kristel?
Na co się gapisz?
Przepraszam.
Znam cię?
Nie, ale ja znam ciebie. Często oglądałem cię w TV.
I co sądzisz?
Don Silverio Gama!
- Luis. - Gdzie cię nosiło, cabrón?
Witaj z powrotem.
Niech cię wyściskam. Zostaw go już, Marta.
Jak skończę.
Z taką twarzą nic nie zrobisz.
Pięć minut.
- Nie ruszaj się. - Co robisz?
- Będę trendował na Twitterze. - Dość!
Nie bądź dupkiem.
Spójrz.
Wciąż się gniewa, że zostawiłem go na lodzie.
Aż kipię!
Prowadzę najpopularniejszy talk-show w Meksyku, dziadku.
I robisz wywiady z youtuberami.
To też się sprzedaje.
Gotowe.
Chodź do mnie.
- Tęskniłem. Tu były nasze początki. - Tak.
- Na długo zostajesz? - Raczej nie.
Masz już mowę na ceremonię?
Nie.
Tak myślałem.
Podobał mi się twój ostatni dokument, Fałszywa kronika garści prawd.
- Odjazd. - Podobał ci się?
Bardzo.
Chociaż wspólne palenie peta z Hernánem Cortésem to była przesada.
Skąd mam wiedzieć, co sobie myśleli Cortés albo Juan Escutia?
Nie możesz robić wywiadów z kimś żyjącym?
- Masz już coś następnego? - Tak, zbieram fundusze.
Przede mną tona researchu i podróży.
Jak można poświęcać tyle czasu na jedną rzecz?
Świat się zmienia co tydzień, co dzień, co tweeta.
- Za dziesięć. - Moje pytania?
- Dałem je panu. - Nie mam.
Chwila, jednak mam. Jest OK.
Luzik.
Witamy w programie Przypuśćmy, że.
Dziś wyjątkowy odcinek.
Jest ze mną mój bliski przyjaciel
i dawny współgospodarz wiadomości, Silverio Gama.
Znany dokumentalista oraz pierwszy Meksykanin,
który otrzymał nagrodę Alethea za etykę dziennikarską,
wyróżnienie Stowarzyszenia Dziennikarzy Amerykańskich.
Dostaniesz je za kilka dni w Los Angeles.
Sponsorem wywiadu jest kawa Los Molinos.
Po prostu…
przepyszna.
Co u ciebie? Jak się czujesz po powrocie do Meksyku?
Pewnie się denerwujesz. Od tej nagrody wiele zależy.
Silverio?
Jesteś z nami?
Sprawdźcie mikrofon. Chyba coś nie łączy.
Wybaczcie. Uroki programów na żywo.
Będę z tobą szczery, Silverio.
Mówi się, że amerykańscy liberałowie wykorzystują ciebie
i tę nagrodę, aby zadośćuczynić za prawicowe ataki na nasz kraj.
Wiesz o tym?
Może dają ci tę nagrodę,
żeby zadowolić meksykańską społeczność
w Los Angeles.
Nie chcesz o tym mówić?
No to może o życiu prywatnym.
Wielki Sainte-Beuve powiedział,
że pracę mężczyzny definiuje wszystko: jego życie prywatne,
codzienne decyzje, a nawet dieta.
To prawda, że kiedy byłeś mały wołano na ciebie „murzyn”?
A twoja matka i babcia wstydziły się,
że bardziej przypominasz Indianina niż białego?
Czy to prawda?
Chodzi o twoją rodzinę, nie?
Drogi panie…
Alejandra Bravo na Instagramie… Pamiętasz swoją pierwszą dziewczynę?
Powiedziała, że w wieku 16 lat uciekliście razem,
ale ty nie chciałeś zdejmować majtek!
Bałeś się gniewu bożego i piekła.
Co ty sobie myślałeś?
Chciałeś się hajtać jako prawiczek?
Wielki Silverio Gama, śniadoskóry auto-pomywacz,
matoł, podrzędny radiowy spiker.
Dziś ma stopień honorowy UNAM,
francuski Order Sztuki, a studiów nawet nie ukończył.
Uprzywilejowany burżuj,
który opowiada o nieszczęściach biedoty i wyrzutków społecznych,
a kumpluje się z właścicielem tej stacji.
Do tego jego rodzinka kibicuje Club América.
Fajnie, gdy to za ciebie bierze się „strażnik prawdy”?
Przez lata kręciłeś kapitalistyczne reklamy,
a teraz nagle jesteś artystą?
Nasz gość chyba nie ma ochoty na rozmowę.
Milczenie iście wymowne.
To niesamowite.
Dla gringo mielesz ozorem na zawołanie,
a tutaj siedzisz cicho.
Wielka szkoda.
Wracamy po reklamach.
Silverio…
Słyszysz mnie?
Przepraszam, że tak późno wracam.
Gdzie jesteś?
Próbowałem załatwić sobie wywiad z Halbrookiem.
Czuję, że mnie słyszysz.
Słyszę, Lucía.
Tu jesteś.
- Gdzie byłeś? - Nie wiem.
- Jak to? - Tu i tam.
Czemu nie pojechałeś do Luisa?
Napijesz się?
Producenci talk-show ciągle wydzwaniają.
- Nie wiedziałam, co powiedzieć. - Oddzwonię.
Luis też wydzwaniał. Był wściekły.
Od tygodnia zapowiadali wywiad z tobą.
Ty się na niego zgodziłaś. Nie ja.
Czyli to moja wina?
Bałem się, że mnie upokorzą, że stanę się pośmiewiskiem.
Dlaczego?
To wszystko jeden wielki żart.
Ale co?
Zabiegam o przychylność ludzi, którzy mną gardzą.
Robię, zanim pomyślę, w nadziei, że dostanę to, czego chcę. A jak dostanę,
to się tym brzydzę.
Potem wstydzę się, że w ogóle tego chciałem.
O czym ty mówisz?
Przez całe życie wmawiam sobie, że to, co robię, jest ważne,
że uznanie innych jest cenne.
A gdy je zdobędę, nie czuję nic.
Jedynie to, że na to nie zasługuję.
- Pewnie, że zasługujesz. - Niby na co? To arogancja.
Arogancki to jest twój brak pokory. Zawsze jest tak samo.
Praca w ukryciu przez kilka lat.
A kiedy świat zachwyca się jej efektem,
gorzkniejesz, popadasz w depresję, zgrywasz ofiarę.
- Wiem. - To męczące.
Wiele chciałbym zmienić, ale nie potrafię.
Próbowałem.
Twój syndrom oszusta jest żałosny.
Mogłeś chociaż zadzwonić.
Wszyscy tak myślą. Luis też.
- Wiedzą to. - Wariactwo.
Sam przemieniasz się w człowieka, za którego myślisz, że inni cię mają.
Chcą tylko bzdetów z naszego prywatnego życia.
Całą resztę mają gdzieś.
Teraz na to wpadłeś?
Mogłeś iść. Teraz Luis obsmarowuje cię w necie.
Zamiast widowni w studiu śmieją się miliony.
Zobacz to.
Życie to po prostu seria durnych obrazków.
Reklama za wszelką cenę.
A sceny wciąż te same: sramy,
podcieramy tyłki, śpiewamy „Sto lat”.
- Dłubiemy w nosie. - Hej!
- Co? - Nie ruszasz ustami.
Przeszkadza ci to?
- Tak, przestań. - Dobra.
Będziesz musiał w końcu zadzwonić do Luisa.
Wiem.
Jak mogłeś go tak olać w programie na żywo?
Jadę do Uruapan.
Kiedy?
Mówiłam ci. Jutro.
To wielki festyn. Lucero nie może jechać sama.
Zbyt długo mnie nie było.
No więc?
To musi być dzisiaj.
Nie mamy wyboru.
Lucía?
Mam cię.
Lucía?
Wyjdziesz za mnie?
Lucía?
Tato…
Lorenzo?
Która godzina?
Późna… albo wczesna. Nie wiem.
Jeszcze nie musisz wstawać.
- Miałem miły sen. - Jaki?
Goniłeś mamę po mieszkaniu.
Śmialiście się.
Mama miała cycuszki na wierzchu.
Widziałeś nas?
Nie, taki miałem sen.
Ale…
zaraz potem był koszmar.
W ustach miałem plastikową rurkę,
która wdmuchiwała we mnie powietrze,
a ja puchłem jak balon.
Nie mogłem oddychać.
Zatykała mi gardło.
Dlatego ją wyjąłem.
Mów ciszej, obudzisz siostrę.
Nie obudzi się.
Śpi, jak ja.
W oknach byli ludzie, którzy na mnie patrzyli,
ale nic nie mówili.
Mój brat Mateo też tam był.
Ludzie w końcu odeszli, a ty usiadłeś na brzegu łóżka
i smutno na mnie patrzyłeś… a może byłeś zły.
Teraz na mnie patrzysz, a to mi się śni.
Tobie też.
- Przecież nie śpimy. - Nie. To sen o tobie.
- Nie możesz śnić, że śnisz. - Ja mogę.
Mogę.
Boli?
- Nie. - Na pewno?
A teraz?
- Nie. - A teraz?
Nie, bo to sen.
To może zrobimy tak.
Obetnę ci pukiel włosów i schowam do szafki.
Jeśli rano w niej będą, to znaczy, że to nie był sen.
Ciach.
Dobranoc.
Tato?
Paco jest chory.
Dlaczego tak myślisz?
Widzę robaki.
Dla mnie wygląda dobrze.
- Tato? - Tak?
Skąd nazwa Los Angeles?
Nie wiem.
W Los Angeles są anioły?
Może. Śpij już.
Tato?
Nie chcę ich zostawiać.
- Kogo? - Paca, Guida i Ernesta.
Zabierzmy ich.
Jutro o tym porozmawiamy. Śpij.
Gdzie byłeś?
- Nie zamknąłeś drzwi. - Nie szkodzi.
- Usłyszą nas. - Możliwe.
Co robisz?
Wyszedł.
Znowu?
Wepchnij go z powrotem.
- Co się dzieje? - Nie chce wejść.
Czekaj.
Ciągle wychodzi.
Chyba chciał nam coś teraz powiedzieć.
Niby co? To niemowlę.
- Obwinia nas. - Za co?
Za dystans między nami.
Za mój egoizm.
Pamiętasz, jak dzień wcześniej się wkurzyłem.
Wtedy go straciliśmy.
Nie straciliśmy go.
Postanowił nie wychodzić.
Lorenzo mówił, że widział Matea we śnie.
Nie mógł o nim śnić. Urodził się rok później.
Nie wiem. Pamiętają go.
Powiedzieliśmy dzieciom, że Matea nie ma,
bo lata w niebie na małych skrzydełkach.
Pamiętasz?
Mateo to teraz tylko idea.
Nie osoba.
Ludzie przychodzą i odchodzą.
Idee zostają na zawsze.
Nie pamiętam jego twarzy.
Jak dziecko może zamienić się w ulotne wspomnienie?
Nawet nie miałem szansy.
Na co?
Potrafię być dobrym ojcem.
Biedny chłopczyk.
Gdybym zobaczyła twoją gębę, też bym wróciła do łona matki.
Pewnie się przeraził na twój widok.
Lorenzo i Camila nie mają wyboru.
Muszą oglądać tę gębę codziennie.
Powinniśmy pozwolić mu odejść.
Zacznijmy od zabrania go z tego pokoju.
Musimy mu znaleźć nowe miejsce.
Gdzie odpocznie.
Wstawaj, Silverio.
Robię śniadanie.
Kto to?
Halo? Wchodź.
- To Miguel. - Jaki Miguel?
Stylista. Już bywał.
- Tak wcześnie? - Będą po nas o 19.
Jest 10. Tyle godzin ze zrobionymi włosami?
Dla ciebie, więc się ciesz.
Zamykajcie drzwi, zanim zaczniecie robić to, co wczoraj.
Cześć, Lorenzo. Dobrze spałeś?
Ledwo się w łóżku mieszczę.
Robię jajka. Ktoś chce?
Ja nie.
Silverio?
Chcesz jajka?
Kto to?
Miguel.
- Jaki Miguel? - Stylista.
Idź do salonu. Zaraz przyjdę.
Dzisiaj przyjęcie związku dziennikarzy.
- Myślałem, że jutro. - Dzisiaj.
Dzięki, że byliście tacy mili dla Miguela.
Co o tym sądzisz?
- Co to? - Moja dzielnica. Colonia Narvarte.
Martín chce pokazać moje korzenie.
Pomysł fajny, ale muzyka nie pasuje.
Jasne.
Nuda.
Dlaczego?
Kogo obchodzą korzenie?
Każdy skądś tam pochodzi.
Ale nie wszyscy wiedzą, skąd ja.
Masz rację. Jeśli ja mam to gdzieś, czemu ktoś inny miałby się interesować?
- Chcesz obejrzeć film? - Tak.
Co ty na to?
Kto to? Ja?
Nie możesz tego pokazać.
Spalę się ze wstydu.
Zabraniam ci.
Gdzie to znalazłeś? Lata tego nie słyszałam.
- Nagraliśmy to w drodze do Zihuatanejo. - Przestań.
Nagrywaliśmy z tatą wszystko przez pierwsze… Ile? 12 lat?
Wszystko. Na każdej wycieczce.
Nawet jak puszczasz bąki.
- Tak. - Posłuchaj tego.
To Japonia?
Niesamowite.
Tylko nie to, tato.
Dlaczego?
Soundtrack z naszego życia.
Umyj włosy. O której będzie Camila?
Po lunchu. Da znać, jak wyląduje.
Chilaquiles gotowe.
Zjedz, Silverio. Czeka cię długi dzień.
Bez jajek.
- Wrócę później. Idę do Miguela. - Bez jajek?
Co to?
Jeden z moich najdziwniejszych dokumentów.
Po drodze do granicy USA
uciekinierzy postanowili pomodlić się w Cerro de las Piedras
i objawiła im się Matka Boska.
Było ich wielu, ale nigdy nie dotarli do granicy.
Szukaliśmy ich,
ale znaleźliśmy tylko ubrania, trochę rzeczy osobistych.
Żadnych ciał.
Niektórzy powiedzieli nam, że Matka Boska ich zabrała.
Może to była odpowiedź na ich wiarę i rozpacz.
- Wierzysz w to? - Nie.
Najpierw muszę zobaczyć.
Ale to bez znaczenia.
Dokumentalista musi tylko wiedzieć, co nagrać.
A ci ludzie opowiedzieli przed kamerą niesamowite historie.
- To będzie w twoim materiale? - Myślę, że tak.
Czemu?
Bo to wiele o nas mówi, jesteśmy krajem imigrantów.
Oni wiele poświęcają, zostawiają za sobą wszystko.
Tutaj nie mają nic, szukają lepszego życia.
Czyszczenie kibli to lepsze życie?
Dla wielu z nich tak.
Wyjeżdżają, bo chcą. Jak my.
To nie to samo.
Też wszystko zostawiliśmy.
Ale oni nie mają wyboru. Wyjeżdżają przez brak pracy.
Często giną, są wykorzystywani.
Nam niczego nie brak. Jesteśmy imigrantami pierwszej klasy.
Nie kumam.
Czego?
Czemu to ma coś mówić o tobie?
Wykorzystujesz tych ludzi, żeby mówić o sobie,
a tak naprawdę nic o nich nie wiesz.
Nagrywasz ich, rozmawiasz z nimi.
Zarabiasz na nich, ale kompletnie nic o nich nie wiesz.
Pan mądraliński się znalazł.
No co?
Masz 17 lat, a zachowujesz się, jakbyś rozumy pozjadał.
Ja w twoim wieku ciężko pracowałem na kutrze…
Znowu o tym durnym kutrze. Daruj.
Tak jest, kiedy dajesz komuś wszystko.
Niczego się nie uczy.
Niczego nie doceniasz, bo nie musiałeś na to pracować.
Nie masz żadnych obowiązków.
Przez ciebie.
Jak to?
Ty mnie sprowadziłeś na świat.
Nikt mnie nie uprzedził.
Nikt ci o tym nie mówi.
Wychowywanie nastolatka to robota na pełny etat.
Zawsze, kurwa, jakiś problem.
Nie prosiłem się na świat.
Ja pier…
Nie widzisz tego?
Niczego i nikogo nie szanujesz. Nawet własnych rodziców.
A ludzie, których życie uważasz za dołujące?
Przynajmniej szanują to, kim są, swoich przodków, swoje tradycje…
Te istniały na długo przed powstaniem USA,
kraju, który szanuje jedynie pieniądz.
Tylko mówię, że ich nie znasz.
Taka jest prawda. Nie twoja oczywiście.
Skąd wiesz, że niczego nie doceniam?
Doceniam wiele rzeczy, tylko nie te, co ty.
Dla mnie to też wysiłek.
Jak teraz – wyrażanie uczuć. Nalegasz na to.
To prawda.
To trudne, ale to robię.
Nie takich uczuć oczekiwałeś,
więc nie są prawdziwe.
Mów po hiszpańsku.
Dlaczego?
Bo jesteśmy Meksykanami w Meksyku!
Czemu nie odbierasz?
Halo?
- Zawsze jest tak samo. - Co?
Kiedy przyjeżdżamy do Meksyku, nawijasz jak tu fajnie,
jakie to głębokie, duchowe przeżycie.
To nieprawda.
Ludzie tu cierpią i głodują.
Lorenzo.
Skoro tak kochasz Meksyk,
dlaczego zabrałeś nas do Stanów?
Dlaczego to tam się wychowywaliśmy?
To był Reynolds.
Próba wręczenia nagród jest we wtorek o 17.
Gratulacje. Wielka szycha z ciebie.
Kraj, który szanuje tylko pieniądze, wręczy ci nagrodę.
A ty ją przyjmiesz.
Ciekaw jestem, co wtedy powiesz.
A tamtych żadna Matka Boska nie zabrała.
Zniknęli, bo, kurwa, poumierali.
- Wiesz, że jesteś taki sam? - Co?
Kiedy ktoś chwali Meksyk, mówisz, jaka to nora.
Jeśli krytykuje go gringo, zachwalasz, jaką to ma wspaniałą kuchnię,
jaki jest antropologicznie i kulturowo zróżnicowany.
Mówię jedynie, że trzeba stąd wyjechać,
żeby zrozumieć, co się straciło. Co ci ukradli i zniszczyli.
Dla Lorenza to kraj biedaków.
To nie bieda, tylko brak równości.
Brawo. Silverio znowu wygrywa.
Argumenty bez skazy. Jak zawsze.
Kiedy ostatnio tu spacerowałeś?
Odpuść.
Naprawdę chcesz kolejną szansę?
- Na co? - Na bycie dobrym ojcem.
Tak.
Masz ją.
Z Lorenzem i Camilą. Wciąż są młodzi.
Musisz być dla nich obecny.
Jestem. Czego ty chcesz?
Jasne. Wgapiony w ekran pracujesz nad filmem na uroczystość.
Odbiorę ubrania!
Pustynia to maszyna do zabijania.
Jeśli nie zabije cię skwar albo góra, zrobi to wąż lub skorpion.
- Dokąd idziecie? - Do Arizony.
Przejdziemy przez Nogales.
Niesiemy boga Centeotla, żeby go ożywić.
A co mu się stało?
Umarł. Nie ma już kukurydzy. Umrzemy z głodu.
Nie trzeba umierać, by trafić do piekła.
Wystarczy iść do Chalchihuites.
Tam w naszej wiosce króluje śmierć, głód i przemoc.
- Kto z wami idzie? - Wnuki.
Tam mają Centeotla.
Zginęło dwoje moich dzieci.
Idziemy na północ, do mojego brata.
Dziękuję.
Bezpiecznej drogi.
Macie dość wody?
Tam jest!
Posłuchajcie, dzwoni moja siostra!
Mówi, że objawiła im się Matka Boska.
Kiedy weszli na szczyt wzgórza, noc zamieniła się w dzień.
Wtedy ją zobaczyli. Błogosławi ich.
Silverio…
Jak się masz?
Wyglądasz na zmęczonego.
Wyciszonego.
Spokojnego.
Nie boisz się?
Czego?
Śmierci.
Dla was śmierć wiąże się z religią.
Wygodny zawał serca we własnym łóżku.
Dla nas to chleb powszedni.
Gnicie w masowym grobie.
Tu za kratami nikt mnie nie zabije.
A na zewnątrz ja mogę pozabijać was.
Kiedyś byłem biedny, niewidzialny.
Ignorowaliście mnie przez całe lata.
A teraz trzymam was za jaja.
Jesteśmy chodzącymi bombami.
W biednych wioskach są nas miliony.
Jesteśmy uosobieniem paradoksu.
Jesteśmy nowym gatunkiem.
Innym gatunkiem. Innym niż wy.
Co powinniśmy byli zrobić?
Wy intelektualiści
uwielbiacie paplać o walce klas, o zmarginalizowanych.
Aż zjawiamy się my.
Smutny, wykorzystywany proletariat. To już przeszłość.
Rodzi się coś nowego.
Wychowanego w błocie, wykształconego przez analfabetyzm,
czającego się w zakątkach każdego miasta.
Moglibyście to nazwać „postbiedotą”.
Jak zmieniły się slumsy?
Gotówka. Mamy miliony.
Jesteście bankrutami, macie niekompetentnych przywódców.
Święta prawda!
Rozumiesz?
My działamy szybko,
was spowalnia biurokracja.
Nie czujemy strachu przed śmiercią, wy umieracie ze strachu.
My mamy prawdziwą broń,
wy nędzne 38-ki.
My atakujemy, wy się bronicie.
Wy mówicie „prawa człowieka”,
my „zero litości”.
Wy uczyniliście nas gwiazdami TV, my was pajacami.
Mieszkańcy slumsów pomagają nam ze strachu, ale was nienawidzą.
Wy działacie regionalnie, jesteście skorumpowanymi nacjonalistami.
My trzymamy w garści 50 milionów amerykańskich ćpunów.
Broń mamy z zagranicy, od jankesów. Działamy globalnie.
My o was nie zapominamy, bo jesteście naszymi klientami.
A wy o nas, jak tylko opadnie szok po sprowokowanej przez nas przemocy.
Jak się pan czuje przed kamerą?
O czym pan teraz myśli?
Gdybym powiedział, o czym teraz myślę, dostałbym dożywocie.
Czuje się pan bardziej gringo?
Moją narodowością jest brak narodowości.
Czy rozumie pan to, co dzieje się w kraju?
Nie rozumiem mojego kraju. Mogę go tylko kochać.
Jak odpowiedzieć najgroźniejszemu kartelowi na świecie?
Korporacyjnemu kartelowi USA?
- Zrobimy sobie wspólne zdjęcie? - Dobrze.
- Dziękujemy. - Uwielbiam pana filmy.
Gratulacje.
- Dziękuję. - Miłego wieczoru.
Ja też uwielbiam.
Dziękuję. Dobranoc.
Dobry wieczór!
Witam! Miło cię widzieć.
- Cześć, Silverio. - Cześć. Miłej zabawy.
Arogancki sukinsyn.
A mezcal gdzie?
Tam kelner chyba miał.
Nie wiem.
Tato!
Kochanie!
Jak miło cię widzieć!
Lot się opóźnił. W Bostonie ciągle sypie śnieg.
Cześć.
Co tam, braciszku?
To wszystko dla ciebie?
Na to wygląda.
Okropność. Chodź, wujkowie i ciocie są tam.
- Cała rodzina na ciebie czeka. - Gdzie?
- Gdzie oni są? - Z tyłu.
Dobry wieczór.
Witam.
- Gratulacje. - Witam.
Szwagier!
Kto za to wszystko zabulił? Dziennikarze podobno klepią biedę.
Obojętnie, jak cię traktują, i tak narzekasz.
- Pij. Drinki za darmo. - Skoro tak…
- Jest mój murzynek! - Ukochana siostra.
- Podobał mi się twój dokument. - Trochę za dużo marudzenia.
I za długi.
Nie dasz rady się skupić nawet przez półtorej godziny?
- Klejnot w koronie. - Dobrze sprzątam, prawda?
Chcę być w następnym filmie, mogę stać gdzieś w kącie.
Gratulacje.
Dziękuję.
W końcu ci się udało, draniu!
Brakowało mi was.
Nie było cię na ślubie mojej córki, na pogrzebie mojego ojca.
Ale jak urządzili ci imprezę, to jesteś.
Jaśnie pan ma przyjeżdżać na nasze gówniane uroczystości?
Dobrze cię widzieć. Gratulacje.
Nie dadzą ci spokoju. To zawoalowane skargi.
Kto by pomyślał, że dostaniesz nagrodę od drani,
których całe życie krytykowałeś.
Prawda?
- Masz coś na nosie. - Co?
Kawałek gówna od włażenia gringo w dupę.
Nieźle jak na takiego głąba.
Spadaj.
Ale serio, podziwiam cię.
Dzięki. Ja ciebie również.
- Tylko stąpaj twardo po ziemi. - A ty podnieś z niej swoją grubą dupę.
Ale mi dopiekł! Mnie nazywa frajerem.
Wracaj na meksykańską stronę, żeby tu powłazić w tyłki.
Nie wkurwiaj go, bo jeszcze cię pozwie.
Patrzcie, Pablo Galindo!
Chowaj się.
Rozejdzie się wieść o twojej posiadłości w Baja.
Nie bądź durniem.
Mam to gdzieś.
Zdrowie Silveria.
Toast!
Zdrowie!
Daj mi papierosa.
Zwariuję przez nich.
- Kto to? - Gdzie?
Tam. Jakiś krytyk sztuki. Zapomniałem nazwiska.
Jak zwykle.
Witam.
Cześć, Luis.
Dzięki, że jesteś.
Dzięki, że mnie nie zaprosiłeś.
- Jak się masz, Lucía? - Dobrze. Miło, że przyszedłeś.
- Idę po mezcal. Chcesz coś? - Nie, dzięki.
Dla mnie mezcal.
Silverio Pocasangre.
Bohater.
Dziennikarz, dokumentalista/artysta.
Ikona patrząca na nas ze swego piedestału.
Która nie przychodzi na wywiad
i ma w nosie pracę całej telewizyjnej ekipy.
Przepraszam cię.
Dla ciebie wszyscy jesteśmy tylko robolami.
Wszyscy. Ale mylisz się.
Zostaliśmy w Meksyku, jesteśmy męczennikami.
- Przysięgam, że… - Wystawienie mnie do wiatru to mało?
Od dawna próbowałem cię złapać, a ty mnie olałeś.
Wiem. Przepraszam.
Dlaczego?
Jestem ci wdzięczny za zaproszenie, ale…
Ale co?
Po prostu nie mogłem przyjść.
- Mój program nie jest dość dobry? - Nie bądź taki.
Proszę cię. Jesteśmy przyjaciółmi.
Otóż to.
Telefony od przyjaciół się odbiera.
Mówi się im prawdę. Zwłaszcza ty.
Pan Prawda, Pan Myślenie Krytyczne.
Pieprzenie.
Chodź.
Wiele razy publicznie mieszałeś moją pracę z błotem.
Dlaczego mnie zaprosiłeś?
Jak to „dlaczego”?
- Przecież nie znosisz moich filmów. - Jestem dziennikarzem, nie twoim lokajem.
Przyjacielem.
Sam zawsze tak twierdziłeś.
Przyjaciel mówi prawdę w twarz, a nie publicznie.
- Chcesz prawdy? - Tak.
Powiedzieć, co sądzę o dokumencie?
Wal. Dam radę.
Jest pretensjonalny. Bezsensownie oniryczny.
I to celowo. Żeby ukryć marny scenariusz.
To zlepek pozbawionych sensu scen.
Raz się śmiałem, raz umierałem z nudów.
Powinien być metaforą, ale brak mu poetyckiej inspiracji.
Wygląda jak coś cudzego.
Jak nieudolny plagiat.
Z czego się śmiejesz? Jest banalny, chaotyczny.
Ci durni żołnierze w perukach na zamku Chapultepec…
Błagam cię.
Najpierw koleś jest w pociągu z aksolotlami.
A potem nagle we własnym mieszkaniu na pustyni.
Bo tak to sobie wymyśliłeś.
Czemu nie na przykład na azteckim stadionie?
- No właśnie. Czemu? - Bo życie tak nie wygląda.
Potrzebujesz chronologii. Porządku. Przyczyn i skutków.
To paradokument. Humor to poważna sprawa.
Humor jest niezamierzony. Złamałeś każdą dziennikarską zasadę.
W dupie z obiektywnością, neutralnością, historią, prawdą.
Nie mogłeś utrzymać ego w ryzach.
Musiałeś umieścić w filmie siebie.
Postaci historyczne mówią o tobie.
Za kogo ty się, kurwa, masz?
Odpowiedz.
Daj mi papierosa.
Jeśli chcesz opowiedzieć o swoim życiu, nie komplikuj tego.
Napisz autobiografię.
Przestań. Moje życie jest za nudne.
Co chciałeś przekazać?
Mówisz albo o życiu prywatnym, albo o kosmosie.
O osobistej tragedii albo o polityce.
Co to miało w ogóle być? Jakieś wspomnienia, farsa…
Jestem tym wszystkim i jednocześnie niczym.
Gadasz jak artysta.
Może to zwyczajnie kronika wątpliwości.
To by pasowało.
A to dobre. Kronika wątpliwości?
Luis, nie chcę opowiadać o moim życiu.
W pamięci brak prawdy. To naładowane emocjami przekonania.
Mam dość mówienia o tym, co sądzę, zamiast o tym, co czuję.
Jesteś dziennikarzem.
Mówisz, co myślisz i myślisz, co mówisz.
Kiedyś miałeś przynajmniej dobre pomysły.
A na co komu pomysły w świecie, który wymyka się z rąk?
Starzejesz się. Typowy przykład kryzysu wieku średniego.
Możliwe.
Na tym etapie życie pędzi tak szybko, że wydaje się konwulsją.
Tumultem obrazów, wspomnień, resztek
pomieszanych ze sobą.
To miasto jest piękne, nie sądzisz?
Ja pierdolę, stary.
- Przepraszam, że przeszkadzam. - Nie szkodzi.
Możemy zrobić z panem zdjęcie?
- Oczywiście. - Dziękuję.
- W środku. - Dobrze.
Tutaj.
Idealnie.
Raz, dwa…
Wspaniale.
Dziękujemy. Uwielbiamy pana program.
- Dziękuję. Miłego wieczoru. - Wzajemnie.
Nie zapominaj o swoich korzeniach i kim byłeś, zanim mnie poznałeś.
Co się śmiejesz, palancie?
Z twoich zasranych aksjomatów.
Kategoryczne jak twoje dziennikarstwo.
Ograniczone jak twoja bystrość.
Mierne jak twój talent.
Śmieję się z krótkowzrocznego nacjonalizmu.
Twojego prowincjonalizmu.
Z tego, jak kłaniasz się przemysłowi poniżającemu publicznie
i linczującemu w internecie.
Klikom, które mówią nam, w co wierzyć.
To nowa kopalnia złota dla korporacji.
Jestem, kim jestem, bo uciekłem od ciebie, z tego miejsca, z telewizji.
Spójrz na siebie.
Wulgarny.
Złośliwy. I jeszcze z tego dumny.
Jesteś impostorem.
Żebrzesz o lajki w social mediach. Paradujesz ze swoimi zbirami.
Kumplujesz się z prezydentem, promujesz modne ideologie i idiotyzmy.
Jesteś doskonałym ucieleśnieniem dzisiejszego dziennikarstwa.
Zabawiacz, obwoźny sprzedawca opinii.
To przez takich jak ty zgubiliśmy prawdę.
Spieprzaj sobie potańczyć. Mam cię dość.
Twardziele nie tańczą.
Nie używaj tekstów mojego ojca.
Idź. Nie chcę cię słuchać.
Mówiłem, że nie chcę cię słuchać.
W końcu.
Jak poszło z Luisem?
No powiedz.
Cudownie.
Naprawdę?
Chodźmy potańczyć.
- Napijmy się. - Lepiej zatańczmy.
- Nie. - Zatańczmy.
Nie mam ochoty.
Dużo facetów tutaj chciałoby ze mną zatańczyć.
Dżungla wzywa.
Tato!
Kojarzysz tę piosenkę?
- Którą? - Tę.
Bardzo wszystkich przepraszam. Za chwilę dalszy ciąg zabawy.
Zanim zaprosimy naszego honorowego gościa na scenę,
kilka słów od naszego szanownego
sekretarza zasobów wewnętrznych,
pana Siniestra Quiñonesa.
Proszę o brawa.
Dziękuję bardzo.
Dzisiejszy wieczór zakończymy wręczeniem nagrody.
Nagrody, która napełnia nas dumą.
Po raz pierwszy otrzyma ją Meksykanin
czy też latynoamerykański dziennikarz.
Gdzie nasz honorowy gość?
Zapraszam do mnie.
- Dokąd idziesz, tato? - Gdzie on jest?
Za chwilę będzie.
Gdzieś nam zaginął.
Wykrzyczmy jego imię!
Ja już swoje powiedziałem. Czas na Silveria.
Silverio! Właśnie tak.
A to co?
Niemożliwe.
Mój synek cały siwiuteńki.
Prawie w twoim wieku, tato.
Jesteś starcem.
Starość przychodzi znienacka.
I zamienia się w robotę na pełen etat.
Chodzenie, jedzenie, sikanie… wszystko staje się problemem.
Nikt mnie nie uprzedził.
Nikt o tym nie mówił.
Cieszę się, że jesteś.
Nie mogłem przegapić twojego święta.
Przykro mi, że mamy nie ma.
Nie mogę ścierpieć myśli, że już nigdy z nią nie będę.
Czasem do niej zaglądam i ciągnę ją za nogi.
Synku…
Przepraszam, że nigdy ci nie powiedziałem,
jak dumny z ciebie jestem.
Ależ mówiłeś, tato.
Na swój sposób. Tak bez słów.
W końcu to zrozumiałem.
Byłeś wspaniałym ojcem.
Straciłem wszystko, co miałem.
Dlatego nie mogłem być niczym więcej.
Ojcem, czasem mężem.
Zawsze wstydziłem się tego,
że nie jestem tym, kim mógłbym być.
Ty jednak jesteś światowym człowiekiem.
Osiągnąłeś wielki sukces.
A byłeś takim leniuchem.
W ogóle się tego po tobie z mamą nie spodziewaliśmy.
Wiem.
Ja też nie.
Wiesz, ja też czasem wstydzę się tego, kim jestem.
Powinienem być kimś innym.
Wszystko w porządku?
Bardzo by mi pomogło, gdybym wiedział, co o mnie myślałeś.
Chciałbym to usłyszeć.
Wiedzieć, że mnie dostrzegałeś.
Starałem się.
Zawsze się staramy,
ale to wciąż za mało.
Sukces jest moją największą porażką.
Oddałbym wszystko, żeby dać dzieciom to, co wy nam daliście.
Głowa do góry.
Świętujemy.
Depresja to choroba burżujów. Efekt nadmiaru wolnego czasu.
Szkoda go na smutki.
Widuję cię codziennie.
Czuję cię blisko, bo dałem ci odejść.
Brak mi twoich dużych dłoni i czystego zapachu.
Brak mi naszych rozmów.
Wydobyłeś ze mnie to, co najlepsze.
Zawsze przy tobie będę, synku. Kiedy tylko będziesz mnie potrzebował.
Wciąż nie umiem pozwolić odejść Mateowi.
W końcu się nauczysz.
Życie to tylko krótka seria bezsensownych zdarzeń.
Nie walcz z nim.
No już, zaciśnij pięści.
Głowa do góry.
Utopmy nasz wstyd w alkoholu i świętujmy twój sukces.
Na zdrowie.
Pamiętasz, co zawsze mówiłem?
Weź łyk sukcesu.
Przepłucz nim usta i wypluj.
Bo ci zaszkodzi.
Kto tam?
Cześć, mamo.
Ale niespodzianka.
Nie wiedziałam, że przyjdziesz.
Dzwoniłem wczoraj. Długo rozmawialiśmy.
Powiedziałem, że będę.
A z bratem i siostrami rozmawiałeś?
Widziałem ich na przyjęciu.
Jakim?
Urządzili je dla mnie meksykańscy dziennikarze.
Chciałem cię zaprosić, ale pomyślałem…
Sądziłam, że przyjdziesz z dziećmi.
Co u Camili i Matea?
Lorenza.
Camili i Lorenza.
A co powiedziałam?
Matea.
Niemożliwe.
On urodził się martwy.
To nieprawda, mamo.
Żył ponad jeden dzień, 30 godzin.
To nie było życie.
To też nim nie jest.
Powinnam umrzeć.
Mówisz tak od dziesięciu lat.
Wszyscy się przekręcili, a ty wciąż na chodzie.
Co robiłaś wczoraj?
Byłam w kinie.
Z ciocią Elvirą i jej przyjaciółkami?
Tak.
I?
Banda staruszek.
Nuda.
Czego się spodziewałaś?
Kogoś jak ja.
W moim wieku.
Stało się coś dziwnego.
Co?
W kinie poszłam do łazienki…
Nie uwierzysz.
Było w niej moje łóżko.
Ktoś przeniósł do niej całą moją sypialnię.
- Przyśniło ci się. - Nie.
Ktoś zabrał do kina cały dom.
Jest tam… na zewnątrz.
A ja chciałam tylko zobaczyć, jak film się kończy.
Jesteśmy u ciebie w domu.
Chodźmy na patio.
- Krzewy zakwitły? - Tak.
To twoje patio. Twój dom.
- Tak. - Jak sprawy z Susaną?
Och, synku.
Gosposia mnie okrada.
To nie gosposia, tylko pielęgniarka.
Oni wszyscy wyglądają tak samo.
Susana jest wykształcona. Dlaczego patrzysz na nią z góry?
Kilka dni temu twój tata przyniósł mi bransoletki,
które należały to twojej babci.
Nie mogę ich znaleźć.
Tata zmarł osiem lat temu.
- Twój tata? - Tak.
- Nieprawda. - Umarł.
Co ty opowiadasz?
Widziałam go na święta w domu twojego brata.
Nie odzywał się do mnie.
Pewnie jest na mnie zły albo znalazł sobie inną.
Czasem do mnie zagląda.
Kiedy śpię na brzuchu, ciągnie mnie za nogi.
A potem nuci mi piosenkę.
Jaką?
Nie pamiętam dobrze.
Po prostu…
kiedy kochaliśmy się po raz pierwszy, słuchaliśmy tej piosenki.
Nucił ją tobie, kiedy byłeś u mnie w brzuchu.
Albo kiedy byłeś mały
i miałeś napad złości,
gwizdał ją tobie, a ty się wyciszałeś.
Naprawdę? Nie pamiętam.
Niczego nie pamiętam z dzieciństwa.
Czyja to była piosenka?
Agustína Lary albo… Péreza Prado.
Nie kojarzę.
Mów do mnie ustami. To mnie denerwuje.
Przepraszam.
Postaraj się przypomnieć sobie tę piosenkę.
Kto ją śpiewał?
Samolubny drań zabrał ją ze sobą.
Przepraszam.
Dzień dobry. Co podać?
- Mamy flaki, campechano… - A ozory?
- Ozory. Dwa? - Dwa wołowe ozory.
Już się robi.
- Ze wszystkim? - Tak.
- Wszystko gra? - Tak.
- Pomóc pani? - Nie.
Nie dotykaj mnie!
A z nią co?
- Nie wiem. - Nie żyje?
Żyję.
Zaginęłam.
- Przecież jest pani tutaj. - Pan ją zostawi. To częste.
- Znikają i wszystkich wkurwiają. - Nie wracają, nie umierają.
Co się dzieje? Proszę powiedzieć.
Nie mogę.
Są i jednocześnie ich nie ma.
Ciągle tylko narzekają.
Proszę powiedzieć, co się stało.
Lepiej nie wiedzieć. Może mi pan zaufać.
Martín!
Policja!
Idee zjadły bóstwa!
Bóstwa stały się ideami!
Wielkie pęcherze żółcią napęczniałe!
Pęcherze pękają!
Bożkowie wybuchli!
Bóstwa gniją!
Rój much!
Sanktuarium było stertą łajna!
Sterta łajna żłobkiem!
Zbrojne idee zakiełkowały, ideobóstwa idealizowane,
sylogizmy naostrzone.
Kanibalistyczne bóstwa.
Idee idiotyczne jak bóstwa.
Wściekłe psy. Psy zakochane w swoich wymiocinach.
Odkopaliśmy wściekłość.
Amfiteatr genitalnego słońca jest stertą łajna.
Martwy kraj, w którym nikt nie umiera.
Za kogo ty się masz, że kradniesz słowa Octavio Paza?
Jego słowa istnieją, bo istniałem ja, Silverio.
Nie rozśmieszaj mnie, Cortés.
Byłeś tylko bandziorem,
szakalem z maczetą, wycinającym na oślep drogę w dżungli.
- Nic nie wiesz o książkach. - Nie znasz mnie.
Nikt nie zna.
Gdybyś miał tyle wstydu, ile wyrządziłeś zniszczeń,
byłbyś nieco skromniejszy.
Masz ogień?
Wiem, co sobie myślisz.
Przez 500 lat ludzie obwiniali mnie, gówno z tego rozumiejąc.
- Wiesz, gdzie siedzisz? - A ty? Rozejrzyj się.
Przepiękne miasto zamieszkałe przez 300 tys. Indian.
- Nie Indian. - To Amerykanów.
- Też nie. - Nieważne.
Jak 400 Hiszpanów z 16 końmi i odrobiną prochu miało podbić imperium?
- Ci Indianie… - To nie byli Indianie!
No to kanibale. Żarli siebie nawzajem jak dzikusy.
Nienawidzili się.
I nienawidzili tlatoanów.
Na tamtym rogu poznałem Montezumę.
- Spoko koleś. - Nie.
Tak.
Na tamtym rogu to my odkryliśmy Europę.
Chcieliśmy wam pomóc. Daliśmy wam naszego boga i język.
A także ospę, odrę i strach przed piekłem.
I rzeżączkę.
I waszą armię, oligarchię, Kościół
i 600 lat rządów okrutnych namiestników.
Spójrz na naszego boga Centeotla.
Zniszczyliście naszych bogów i zastąpiliście swoim, zakrwawionym,
zamęczonym i ukrzyżowanym.
Nie bądź durniem, Cortés.
Byłeś jedynie pożytecznym obcokrajowcem.
Łatwo wygrać wojnę, kiedy wróg, mój lud, zwraca się przeciwko sobie.
Nigdy nie chciałem wojny.
Zakochałem się w tej krainie i mieszkańcach.
Ładne słowa w ustach mordercy.
Mordercy?
Zapoczątkowałem nowy świat.
Moje dzieci były pierwszymi Meksykanami. Jestem twoim ojcem.
Żyłem jak Meksykanin i tak umarłem.
W Meksyku nienawidzą cię równie mocno, co w Hiszpanii.
Nie masz ani jednego pomnika.
Wydaje nam się, że pochodzimy z wielu miejsc,
a tak naprawdę nie pochodzimy znikąd.
Bycie znienawidzonym to los ludzi wielkich.
Skończ z tymi dziecinnymi fochami. Dlaczego jesteś taki zły?
Nie jesteś ani Indianinem, ani mulatem.
Spójrz na siebie. Masz skórę bielszą niż moje dzieci.
Nie chcecie być Indianami. Ani Hiszpanami.
Sami postanowiliście zostać bękartami,
zawieszonymi w próżni.
Ja pierdolę.
Zgaście to gówno! Nie po oczach!
O co chodzi?
- Oparzył mnie tym petem. - Nie ruszaj się.
Nie ruszaj się.
Przestańcie się ruszać! Jeszcze jedno ujęcie!
Cięcie! Martín!
Powiedz im, żeby się nie ruszali!
Siemka.
- Przerwa! - Czekaj!
Martwi i zniknięci na miejsca!
Jeszcze jedno ujęcie. Nie ruszajcie się!
Cholera jasna.
Wszystko spoko. Kręcimy, ale reżyser to jakiś dziwak.
Jakiś film o Hernánie Cortésie i takie tam bzdety.
Powstań, Pelagiuszu, powstań.
Zajebista chata.
- Płacisz za nią Pablowi Galindo? - Nie. Użyczył mi jej na kilka dni.
Bogaci niczego nie robią za darmo.
Dlatego są bogaci.
Pięknie tu.
W jakiś sposób będziesz musiał zapłacić.
Idziemy z Hortensią do klubu po rzeczy na plażę.
- Weźcie Lorenza do pomocy. - On śpi.
Później będzie czas na sen.
Fajnie mieć bogatych kumpli.
Idę na plażę, bo zaraz zaczniesz mi dogryzać.
Tylko mi tu nie kraść.
- Same sreberka! - Albo wina!
- Dzień dobry. - Zapraszamy.
Tato!
Chodź tutaj!
- Co jest? - Nie chcą wpuścić Hortensii.
Dlaczego?
- Służba ma zakaz. - Należy do rodziny.
Takie zasady.
- Nie można zrobić wyjątku? - Niestety.
Jesteśmy gośćmi Pabla Galindo. Mieszkamy u niego…
Przykro mi. Właściciele wspólnie to ustalili.
Służba nie ma wstępu.
Nawet na plażę?
Przykro mi.
Gdzie kierownik?
Dziś ma wolne.
- Idź do domu… - Jak ona nie idzie, to my też nie.
- Takie tu są zasady. - Musisz coś zrobić.
Takie mają zasady.
- Zadzwonię do Pabla… - Szkoda zachodu.
To bogacze ustalają te zasady.
Spadamy stąd.
W dupę sobie wsadźcie tę plażę!
- To już oficjalne! - Co?
Amazon kupił Kalifornię Dolną.
- Ta plaża należy teraz do gringo. - Wspaniale!
Niech kupią cały Meksyk. Tak będzie lepiej.
Taki brak patriotyzmu w mojej rodzinie?
Wyobraź sobie…
- Co? - Głodna jesteś.
To tylko owoce.
Co u ciebie?
W porządku.
Mama chce iść na plażę. Mówi, że to daleko.
Chce zdążyć przed zmierzchem.
Niedługo pójdziemy. Jak sprawy?
- Jakie sprawy? - W Bostonie.
Dalej jesteś z Markiem?
Tak.
Jakoś bez przekonania.
Nie o to chodzi.
U nas wszystko okej.
No, nie wszystko. Jak to w związkach…
Nie myślałam o nim, dopóki nie wspomniałeś.
To co jest?
Sama nie wiem.
Dziwnie tu być.
Gdzie? Na plaży?
W Meksyku.
Nie rozumiem.
Rozumiesz.
Jak to? Jest cała rodzina, kuzyni, ciocie, wujkowie…
- No właśnie. - Ale co?
Jest tak, jak nigdy nie było. A ich widok mi o tym przypomina.
O tym, czego nie było.
Tak. O Mateo też.
Nie tylko Mateo jest w bardo. Czasem myślę, że jesteśmy tam z nim.
Camila, twoja rodzina zawsze tu będzie. Tu jest twój dom, dziadkowie…
Wszystko gra! Po prostu jestem smutna.
To nic złego. Czasem dobrze jest się posmucić.
Zawsze chcesz wszystko naprawiać, tłumaczyć.
A czasem po prostu jest jak jest.
Kończy mi się umowa najmu.
- Rozważam powrót do Meksyku. - Dlaczego?
Żeby tu zamieszkać.
A praca w Bostonie?
Lubię ją, ale już się w niej nie rozwijam.
Mam dość jedzenia samej przy biurku
sałatki z plastikowego talerza.
Co będziesz robić w Meksyku?
Nie wiem.
Cieszę się, ale będziesz musiała nauczyć się żyć ostrożniej.
Mam tu przyjaciół. Nic się im nigdy nie stało.
Bo żyją w zamkniętych osiedlach pilnowanych przez ochroniarzy.
Wszędzie wozi ich kierowca.
Chcesz takiego życia? Ja nie.
Przynajmniej nie żyją w pasteryzowanym świecie jak my.
Możemy chodzić nocą po ulicy i jeździć transportem publicznym.
- Nie pierdziel. - Co?
Korzystałeś kiedyś z niego?
- Tak. - Akurat.
Gdzie jest stacja Santa Monica?
Między Ocean i Venice.
Źle.
Ile kosztuje bilet?
- Nie wiem. - No jasne.
Jesteśmy dorośli, tato.
Możemy żyć, gdzie nam się podoba.
Dobrze?
Wiesz, że zrobię dla was wszystko.
Ale nie zabronisz mi chcieć dla was jak najlepiej.
Streszczajcie się. Już późno.
Czasem to, co najlepsze dla ciebie, nie jest najlepsze dla nas.
Chodźmy, mama będzie zła.
Jak idzie?
Powolutku.
Powiedz, jeśli chcesz zaprosić Jona i Stephena.
Pamiętasz Paca?
Kogo?
Paca, Guida i Ernesta.
- Moje aksolotle. Miałem je w Meksyku. - Pewnie.
Gdy przeprowadzaliśmy się do Los Angeles, zabrałem je ze sobą,
bo wszyscy moi przyjaciele zostali.
Wsadziłem Paca, Guida i Ernesta do torebki z wodą
i zapakowałem do walizki.
Nikomu nie powiedziałem.
Kiedy dotarliśmy,
od razu otworzyłem walizkę.
Wszystko było mokre, torebka się otworzyła,
a przyjaciele zaplątali się w ubrania.
Nie ruszali się, więc wrzuciłem ich do sedesu,
żeby zobaczyć, czy będą pływać.
Zatonęli.
Zrozumiałem, że umarli, więc ukryłem ich pod łóżkiem w pudełku.
Wkrótce zaczęło śmierdzieć, więc wsadziłem ich do lodówki.
Mama robiła na kolację rybę,
a ja nawet nie tknąłem jedzenia, bo bałem się,
że jemy moich przyjaciół.
Co się stało?
Nie wiedziałem o tym. Czemu nic nie mówiłeś?
Nie było cię.
Robiłeś coś wtedy w Maroku.
A może byłeś w domu.
Nie wiem. Nie pamiętam.
Nieważne.
Jeśli znajdziesz bombę na terenie lotniska,
przynieś ją do najbliższego punktu informacji.
Dziękujemy za współpracę.
Proszę nie skręcać w lewo.
Dzień dobry.
Proszę zdjąć okulary.
- Cel wizyty? - Mieszkamy tu.
Wcale nie.
Odciski palców.
Owszem, mieszkamy.
Jestem dziennikarzem. To mój dom.
To nie jest pański dom.
Ma pan wizę O-1. Proszę spojrzeć w kamerę.
Mam taką wizę, bo tu pracuję i płacę podatki.
- Mogę to miejsce nazywać domem. - Odciski.
Nie może go pan tak nazywać.
Jeśli pan na mnie spojrzy, może mnie pan rozpozna i…
Po angielsku.
- Przestań. - Jak się pan nazywa?
- Słucham? - Nazwisko.
Odpuść, tato.
- Proszę zabrać rękę. - Chcę rozmawiać ze zwierzchnikiem.
To nie będzie konieczne.
„To nie będzie konieczne”.
Można iść.
Następny.
Co za dupek.
Chodźmy.
Przepraszam?
- Jest tu pani kierowniczką? - Tak.
Tamten pan był bardzo niemiły.
Mieszkam tu od 15 lat,
a on zabrania mi nazywać USA domem.
Zdenerwował mnie.
- Pański status? - Mam wizę O-1.
Może pan nazywać USA domem.
Jeśli on jest twarzą tego kraju, powinniście coś zrobić.
To było upokarzające.
Bardzo pana przepraszam. Zajmę się tym.
Gnojek powinien przeprosić.
- Ten pan poczuł się upokorzony. - Nic takiego nie zrobiłem.
Był agresywny.
Chcę, żeby mnie przeprosił.
- Ja się tym zajmę. - Ma mnie przeprosić.
Co się dzieje, tato?
Ma powiedzieć, że tu jest nasz dom.
- To nie jest pański dom. - Co?
- Takie tu są zasady. - Jakie zasady?
Ten pan ma wizę O-1, a jego rodzina O-3.
Mogą nazywać USA domem.
- Słyszysz? - Przeproś.
To nie jest ich dom. Nie są Amerykanami.
A ty kto? Meksykanin, Chińczyk, jebany Szwed?
Tu się wychowałem. Chodziłem do szkoły.
- To mój dom! - Proszę panować nad synem.
Nie uspokoję się!
Zamknij się i okaż szacunek.
Mam tak od małego w tym pieprzonym kraju.
Dobra, jeśli chcecie mówić, że to wasz dom, proszę bardzo.
- Patrz nam w oczy. - Nie wolno tak panu mówić.
Znasz hiszpański. Wyglądasz na Meksykanina.
Nic nie rozumiem.
Boisz się, że to odkryją?
Jestem Amerykaninem.
To kontynent. Też jesteśmy Amerykanami.
Nawet nazwę ukradli.
- Wszystko rozumie. - Nie przeprosił.
- Przeproś. - Mów, że ci przykro.
- Przeproś. - Przepraszaj.
Co tu się dzieje?
Przeproś!
No już!
Gadaj!
Gadaj, że ci przykro!
Puszczajcie!
- Lorenzo! - Tato!
Tato!
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
Miłego dnia.
Lorenzo, zabierz walizkę.
Już.
Idę na spacer. Głowa mnie boli.
Połóż się i odpocznij.
To ci poprawi humor.
Nie możesz odebrać nagrody z taką miną.
Kazali wam uwierzyć, że Jezus był biały.
To kłamstwo.
Jego skóra była brązowa, nie biała.
Tak naprawdę był Palestyńczykiem.
Przepraszam pana!
Witamy w pociągu Metro Expo Line.
Końcowa stacja:
centrum Santa Monica.
Następna stacja: Expo Park / Uniwersytet.
Dojeżdżamy do:
stacja Kalifornia, Muzeum Historii Naturalnej.
Nie ruszaj.
Zostaw mnie, babciu.
Uwaga. Drzwi zamykają się.
Cholera.
Proszę pana…
Wszystko OK?
Proszę pana?
Nic panu nie jest?
Potrzebuje pan pomocy?
Mogę coś zrobić?
Nie rozumiem.
Nie rozumiem, co pan mówi.
Proszę pana?
Nie rozumiem.
Juan!
Pogotowie?
Dobry wieczór.
Z dumą reprezentuję tu dziś
mojego ojca i całą naszą rodzinę.
Ostatnie dni były dla mnie bardzo smutne,
ale dziś chcę być dumna i szczęśliwa.
Przeczytam mowę mojego ojca.
Miał ją ze sobą.
Drodzy koledzy ze Stowarzyszenia Dziennikarzy Amerykańskich…
To wszystko.
Ojciec nie lubił być w centrum uwagi.
Ktoś mógłby powiedzieć, że dostał udaru, żeby tu nie być.
Pewnie się teraz śmieje, w śpiączce.
Silverio Gama kocha Kalifornię.
To tu postanowił spędzić ostatnie 20 lat swojego życia.
Tu postanowił nas wychować.
Na pewno jest dumny z tego, że ten kraj, który nazywał domem,
wręcza mu tak prestiżową nagrodę.
Każdego dnia tęsknił też za Meksykiem.
Zanim obejrzymy wideo, które przygotował z Martínem Solísem
specjalnie na ten wieczór,
chciałabym prosić was
o wielkie brawa
dla mojego ojca, tegorocznego laureata,
Silveria Gamy.
Głośniej!
Czy to normalne?
- Co? - Ten dźwięk. Tak powinno być?
Tak.
- Pościel jest cała mokra. - Tak.
On też.
Może woreczek był pełny. Chyba zapomnieli zmienić.
Zawołam pielęgniarkę.
Czy jego stan się poprawia?
Nie. Pozostaje nam tylko czekać.
W jednym płacie był rozległy wylew.
- To może długo potrwać. - Jak długo?
Nie wiadomo.
Jest świadomy?
Słyszy nas?
Tak.
Ale jednocześnie nie.
Śpiączka to wciąż wielka niewiadoma.
Co on robi oczami?
To odruch.
Kiedy trzymam jego dłoń, chyba ją zaciska.
Wczoraj włączyliśmy muzykę,
której słuchaliśmy w dzieciństwie,
i poleciała mu łza.
Silverio… słyszysz mnie?
Gdzie jesteś?
Czuję, że mnie słyszysz.
Wiesz, gdzie jest pilot?
Nie.
Nikt nie kiwnął palcem, żeby mu pomóc.
Był jedynym pasażerem na końcowej stacji.
Znalazła go sprzątaczka.
Nasza rodaczka, pani Refugio Domínguez.
Witaj, Refugio.
- Witam. - Udało nam się z nią połączyć.
Mamy przyjemność z nią porozmawiać.
Dziękujemy. Opowiedz, co się stało.
Poszłam posprzątać wagon i zobaczyłam, że nie jest pusty.
Myślałam, że to pijak. Często tak bywa.
Wtedy zobaczyłam na podłodze ryby.
To były aksolotle.
Wszystkie były martwe, podłoga mokra, okropny smród.
Silverio.
Silverio?
Jak się masz?
Wyglądasz na zmęczonego.
Wyciszonego.
Spokojnego.
Co on, do cholery, robił w pociągu do Santa Monica?
Chciał się bardziej poczuć Meksykaninem.
Ale tych tylu było dookoła, że mu głowa eksplodowała.
Ale jesteś wredna.
Coś dziwnego stało się ostatnio w naszej sypialni w LA.
Spałam na brzuchu
i nagle coś mnie złapało i zaczęło ciągnąć za nogi.
Podniosło mnie do góry. Byłam bezradna.
Bardzo realistyczny sen.
To się stało zaraz po tym, jak Silverio dostał udaru.
Dziękuję, że przywieźliście go do Meksyku.
Tato!
Jaki jest tytuł tej piosenki?
Nie pamiętam, ale bardzo ją lubię.
Zawsze to samo.
Bierzesz coś, a potem nie pamiętasz.
Zawsze tańczyłaś z tatą do tej piosenki.
Twój ojciec był nudziarzem.
Ja uwielbiałam taniec, a on go nie znosił.
Twardziele nie tańczą.
Siedziałam sobie wygodnie przed TV, a spójrz, gdzie mnie zabrałeś.
A ja chciałam tylko zobaczyć, jak film się kończy.
Czy ktoś w końcu mógłby mi powiedzieć, co to za piosenka?
O czym ty mówisz?
Bracie, pamiętasz tę piosenkę?
Tata gwizdał melodię.
Gdzie ty nas zabrałeś?
Nawet ranchery nie gwizdał.
Nie opuszczaj nas więcej.
Wracaj.
Odchodzisz, zanim u ciebie zagrałam.
Nawet nie jako statystka.
Dalej!
- Skąd idziecie? - Z północy!
Z piekła, ale oni tam nawet nie wiedzą, że to piekło.
Dokąd to zabieracie?
Na południe. Tym fragmentem go ożywimy.
Cały się odbuduje.
Niech cały świat patrzy na południe!
Skąd wiecie, że to w tę stronę?
Tato!
Lorenzo!
Idźcie w drugą stronę!
Nie, tato!
Idziemy z tobą!
Zawróćcie, kochanie!
Niczego tu dla was nie ma!
A co z tobą?
Zobaczymy się, jak wrócę!
Czyli kiedy?
Kiedy?
Tato!
Napisy: Krzysztof Wollschlaeger